Në një postim të ndjerë në rrjetet sociale, pediatrja e njohur Lira Gjika sjell në vëmendje një realitet të dhimbshëm, që pavarësisht ndryshimeve të kohës, vazhdon të mbetet i pandryshuar: distanca emocionale mes prindërve dhe fëmijëve.

Fjalitë si “Mos i thuaj mamit apo babit”, ose “Vetëm mami të mos e marrë vesh”, tregojnë një prani të fortë të frikës dhe turpit që fëmijët ndiejnë ndaj prindërve të tyre. Këto shprehje nuk janë vetëm fjali të zakonshme – ato janë simptoma të një marrëdhënieje të brishtë, ku fëmija ndjehet më i sigurt të fshehë sesa të ndajë ndjenjat apo gabimet e tij.

Lira Gjika nënvizon se kjo ndjenjë largësie është një alarm për të rriturit: është koha që të reflektojmë mbi mënyrat tona të sjelljes. Ajo pyet me sinqeritet: “Çfarë u kemi bërë fëmijëve që të frikësohen e të turpërohen kaq shumë, sa harrojnë mjedisin dhe të tjerët?” Është një thirrje për ndërgjegjësim – që të mos jemi më të huaj për fëmijët tanë.

Frika që fëmija ndjen, veçanërisht në prag të adoleshencës, mund të kthehet në izolim të thellë emocional. Kur prindërit janë të parët që gjykojnë apo nuk tregojnë mirëkuptim, fëmija mbetet pa një strehë të sigurt për të ndarë problemet apo përjetimet. Kjo mungesë komunikimi mund ta shtyjë më tej në kaos, pasiguri dhe ndonjëherë, në vendime të gabuara.

Sipas Gjikës, komunikimi është e vetmja mënyrë e duhur për tu lidhur me fëmijët. Në vend që t’i lëmë vetëm, është më mirë të kontrollojmë reagimet tona si të rritur dhe të ruajmë gjakftohtësinë. Më me vlerë është që të kërkojmë ndjesë për rastet kur nuk kemi qenë pranë, kur nuk i kemi kuptuar, apo kur nuk kemi vepruar siç duhet. Duke u treguar të sinqertë dhe të hapur, i mësojmë edhe fëmijët të flasin, të tregojnë ndjenjat, dhe të kenë kurajë për të ndarë me ne çfarë i mundon.

Nëse arrijmë të ruajmë një marrëdhënie të hapur, të ndershme dhe jo-gjykuese, mund të ndihmojmë jo vetëm fëmijët, por edhe veten, për të nxjerrë më të mirën nga kjo marrëdhënie.

Në fund të ditës, ajo çka ka më shumë rëndësi nuk është të jemi të përsosur si prindër, por të jemi të pranishëm dhe të besueshëm. Sepse vetëm përmes pranimit dhe komunikimit mund të ndërtojmë ura të forta me fëmijët tanë – ura që nuk i rrëzon asnjë stuhí.